نامه ای از سید خندان به رئیس جمهور
بسمه تعالی
محضر مبارک ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
جناب آقای دکتر پزشکیان
با سلام و احترام؛
اینجانب سیدخندان یک کارگر ساده و بدبخت هستم با کلی آرزو و یک عالمه مشکل. سرپرست یک خانواده چهار نفره گرسنه هستم که افتخارش این است که زیر یک سقف اجارهای هنوز نفس مدیکشد، هرچند پساندازمان ته صفر است و گاهی مبارزه مان با گرسنگی از جنگهای تن به تن هم سختتر!
این روزها برای پیگیری حق و حقوق خودم و چند نفر دیگر، یک تور گردشگری در ادارات مختلف راه انداختهام:
رفتم وزارت صمت برای خودرو خواهرم ، رفتم اداره دارایی و بعد دادگستری برای پولی که از خواهرم خورده بودند، رفتم تامین اجتماعی محترم که فرمودند “وضعیت مناسبی نداریم” و در نهایت سری هم به پاسگاه و دادگاه هم زدم.
اما در این گشت و گذار اداری، یک کشف بزرگ داشتم: راز تلفن های همراه آیفون 17 پرومکس!
جناب رئیسجمهور، در هر کدام از این سازمانها که وارد میشدم، مسئولین و کارشناسان عزیز و مهربانی پشت میز نشسته بودند که با لبخند به مشکلاتم گوش میدادند. اما نگاه من ناخودآگاه به روی میزشان میافتاد: آیفون 17 پرومکس! با آن دوربینهای سهقلو و قاب بسیار درخشان!
اینجا بود که سوال بزرگی در ذهن من ایجاد شد که ذهن مرا به خود مشغول کرده: این گوشیهای بیش از سیصد و بیست میلیون تومانی که روی میز کارمندان دولت است، با آن حقوقهای دولتی و حداقل دستمزدها، چطور خریداری میشوند؟ آیا این یک مدل جدید همسانسازی معیشت با دریافتی است که من از آن بیخبرم؟ یا شاید این گوشیها اصلاً کالای قاچاق نیستند و در داخل کشور با همت جهادگران عرصه تولید، مونتاژ میشوند؟!
من که برای خرید یک لقمه نان حلال به سختی دست و پا میزنم، از درک این همه برکت و توان مالی در حیرت فرو رفتهام.
اگر ممکن است، این راز را برای این کارگر ساده بگشایید. شاید ما هم بتوانیم با استفاده از همان روش، یک آیفون بخریم و لااقل برای فرزندانمان عکس وفیلم باکیفیت بگیریم تا سرمزاران بگذارند
با تجدید احترام
سید خندان
یک شهروند ساده با کلی سوال
